Spacemomentjes

In de feesttent zie ik een man met een mat. Een flinke krullende mat. Hij heeft prachtige helblauwe ogen, een oorbelletje in en ik weet het zeker: een Hagenees! Ik loop op hem af, stel me voor als Amsterdamse-Zaanse (en vice versa) en Henk blijkt inderdaad een echte Hagenees (Hagenaar?) te zijn. Mijn 2e vooroordeel besluit ik ook maar met hem te delen:” Jij bent vast voor ADO?”. En dan blijkt waarom vooroordelen dom zijn, want Henk zet mij resoluut en terecht op mijn nummer:” Nee joh, ADO? Ik ben voor Oranje!”.

Bier drinken, voetbal kijken, eten en feesten… uiteindelijk gaat het na 2 weken toch een beetje vervelen.Behoefte aan verandering van spijs!

Mijn doel van het bezoeken van de oranjecampings was vooral het opsnuiven van de sfeer. Dat deel is gelukt, al heb ik tot Berlijn nog een hoop moois voor de boeg! Naast het proeven van de sfeer, blijkt deze reis me een mooi kijkje in de wereld die Man heet op te leveren. Niet verkeerd! Mannen die zich vervelen worden inventief. Waar vrouwen een boekje gaan lezen of wat op gaan ruimen, komt De Man in beweging. In eerste instantie komt het Beest naar buiten: wat gesloopt kan worden wordt gesloopt, wat te water kan gaan, gaat ook ten water. Maar…nadat de frustratie van het even niets te doen hebben eruit is, blijkt het tijd voor de originele ideeën! Zo zijn de boys van Uden bezig met een wedstrijdje ‘kratje hoog houden’ en doet Assendelft aan trommelwerpen. Ik kijk mijn ogen uit en kan stoppen met nagelbijten: weg verveling!

De Main, een prachtige rivier die dwars door een van de mooiste gebieden van Duitsland gaat. Boten vol bejaarden varen af en aan. Na al het groen is het Oranje een aangename afwisseling. Zelfs van een afstand zie je de verbazing in de ogen van de oudjes. Op het vasteland zwaaien de Oranjecampinggasten naar de boot, de ouderen zwaaien terug. Eerst nog wat bedeesd maar uiteindelijk gaan beide handen de lucht in, camera’s worden tevoorschijn gehaald en tegen het einde van de camping staan de meeste oude van dagen bijna te springen op de boot. Je ziet ze denken:”Wat een keurige leuke mensen op die camping!”… en het laatste dat ze zien zijn de spierwitte billen van een groep dronken feestbeesten…..

De prachtige portretten die rondlopen op de camping hebben ook nog prachtige verhalen te vertellen. Zo ontmoette ik Sandra en Frank van den Boogaard. Frank reist al vanaf het prille begin met de Oranjekaravaan mee en mag zich dus een diehard noemen. Sandra was voor een paar dagen overgekomen om toch nog iets van de wittebroodstijd mee te maken…Jawel, het stel is net getrouwd en in plaats van een huwelijksreis zit Frank met 4 vrienden op de Oranjecamping.

Dat het WK invloed op het huwelijk zou hebben was bij de Grote Vraag al duidelijk: Frank ging op het strand van Maleisië voor zijn San op de knietjes, maar zonder ring! Er moest gespaard worden voor het Oranjeavontuur. Prioriteiten zijn er om gesteld te worden nietwaar? De omgeving van het koppel reageerde verbaasd op het voornemen om in plaats van een romantische huwelijksreis de wittebroodstijd gescheiden door te brengen. Sandra is blij dat ze toch iets van Franks avontuur mee kan maken:” Dit moet je toch gewoon een keer mee gemaakt hebben? Hier kan geen huwelijksreis tegenop, dit blijft je veel meer bij! De stoet op weg naar Frankfurt, met de hele groep door de stad, te gek!”.

Vandaag is Sandra weer vertrokken, in de hoop dat haar man nog een tijdje weg blijft:” Ik hoop dat ze de finale mee gaan maken, op naar Berlijn. Ik weet zeker dat ze dit nooit meer zullen vergeten!”.

Ik sluit me graag (nogal bevooroordeeld) aan bij Nicolaas Beets (1814-1903): Het Y is breed, de Zaan is breed,wie wil de Zaan bevaren,De meisjes zijn er net gekleed, zooals voor honderd jaren,Haar ogen blauw en blank haar vel,ik mag de zaanse meisjes wel.

De camping ligt er zowaar eens rustig bij. De meeste mensen met een arrangement zijn vanochtend vertrokken en wat overblijft zijn zo’n tachtig diehard supporters (c'est moi) en een flinke groep Oranjecampingmedewerkers (scrabble?). ‘Dankzij’ het gelijkspel blijven we op de camping van Wertheim-am-Main staan, bij winst hadden we terug naar Schlaitz moeten gaan, weer vele uren in de auto….Natuurlijk ga ik voor Oranjewinst, maar in dit geval nam ik met een gelijkspel ook genoegen. Even een paar rustige daagjes voor de boeg, na het feestgedruis van de afgelopen dagen (voelt als maanden) toch wel een welkome afwisseling. Nee, de Dikdakkers gaan me nog niet vervelen, de korte nachten wel. Dat heb je met al die Brabo’s hier, de nachten zijn lang! Gezellig maar lang!

Eergisteren weer een heerlijk Spacemomentje mogen beleven…Ik had me voorgenomen het niet te laat te maken, aangezien mijn beste maat Martijn me zou komen bezoeken. In plaats van hem katerig te ontvangen, zou ik fris als een hoentje zijn…dat was mijn voornemen en zijn die er niet om gebroken te worden? (hmfp…) Een afzakkertje in de feesttent met twee gezellige nog net niet minderjarige Rotterdamse gozers en dan zou ik aftaaien. Toen ik Henk van de catering tegen kwam toch nog maar een biertje genuttigd,“ Wat hebben we het toch goed hier!” en ach, toen de Dikdakkers hun “Schreeuw!” inzetten, nog maar even gekeken. Na afloop ging een grote wens in vervulling: op de foto met de Dikdakkers en een 1:1tje met Dikdakker Hans!!! Ik heb dus niets meer te wensen over, hihihi. Toffe mannen, petje af dat ze avond na avond een geweldige feestact neer weten te zetten. You never can beat the Dutch!

Uiteindelijk lag ik (te) laat op mijn geleende veldbed… dus stond er woensdagochtend een iets minder fris hoentje Martijn Perez op te wachten. Leuk om iemand van ‘buiten’ mijn huidige wereld te laten zien. Na een grande tour over de camping op weg naar Frankfurt!

Het vertrek van de camping, een grote stoet Oranjecampinggasten in opperbeste stemming, bezorgde me weer kippenvel. Wat een sfeertje, wat een topsupporters hebben wij toch, niet voor niets dat de Oranjesupporters door de FIFA uitgeroepen zijn tot de allerbeste! Polonaise in de bus en na 1,5 uur voortgezet te Frankfurt. Aan de Main was een speciale Oranjeboulevard neergezet, met grote schermen. Prachtig hoe Ons Oranje hele steden inneemt. Zou het dan toch in onze genen zitten? ;-) De sfeer was fantastisch, al had het optreden van Karin Bloemen niet gehoeven. Het ‘ Don’t cry for me Argentina’ is zelfs met een snelle beat eronder geen feestnummer. En feest is wat wij willen!

Op het plein waar we met een grote groep Oranjegasten de wedstrijd Nederland-Argentinie keken, beleefde ik het summum van een Spacemoment: de ontmoeting met Spacevriendin Marieke! Naast het bijhouden van mijn eigen weblog, bezoek ik ook wel eens Spaces van anderen. Marieke en ik laten al geruime tijd berichten op elkaars Space achter, zijn de laatste tijd regelmatig aan het chatten via de messenger en te Frankfurt zagen we elkaar dan eindelijk in levende lijve. Zo ontzettend leuk! Spaces unite! Naast Marieke nog vele andere mensen gesproken, zoals de drie heren van rond de vijftig die even met het vliegtuig op en neer vlogen om wat van de Frankfurt-vreugde en het bier te mogen proeven. De ontmoeting met Feijenoordsupporters Paul en Carolien was voorbestemd… We ontmoetten elkaar op de eerste dag te Wertheim en na een beschrijving van hun Oranjekleding spraken we af dat ik ze op de foto zou zetten. Gisterochtend kwam ik ze tegen, maar helaas hadden ze de outfit nog niet aan. Met een “We zien elkaar vast wel in Frankfurt” namen we afscheid, in de veronderstelling, dat er niets van zou komen…. En te Frankfurt stonden ze ineens achter me! Dat heeft zo moeten zijn!

De sfeer op het plein aan de Main was geweldig, net als de eerste helft van de wedstrijd (over smaak valt niet te twisten). Het gelijkspel mocht de pret gelukkig niet drukken; in een grote feestende meute gingen we op naar de transferbussen, op weg naar de camping. Te middernacht ging het feestje aldaar nog verder tot aan het ochtendgloren. Zonder mij dit keer, als we dan toch naar Berlijn gaan, dan doe ik dat niet op mijn tandvlees!

Mijn tent heeft de ‘storm’ overleefd! Een windvlaag kwam uit het niets de camping op en ik vreesde dat de vlaag het gemunt had op mijn tentje. Als een bezetene rende ik op mijn slippers naar mijn woning…alwaar ik de heren van de bewaking aantrof die de haringen in de grond stonden te trappen. Mannen, bedankt!

Gisteravond een waanzinnig feest mee mogen maken. Het begon met Mambo Kurt, een Duitser die Nederlandse liedjes ging zingen…hij hield dat 3 nummertjes vol en stikte toen bijna in het massaal gegooide bier en aanstekers. Ik denk dat Mambo zich nu weer zal richten op het Duitse repertoire… Vervolgens werden de echte hits de zaal ingegooid zoals “ Schreeuw, voor de Oranjeleeuw” en “ We hebben de L..we hebben de A…Lala lalala lalalaaaa”. Om te voorkomen dat men skihutmoe zou worden werd er nog een paar nummertjes stevig gehakt in de zaal, hardcore to the bone, om vervolgens weer doodleuk verder te gaan met Jan Smit. Gezelligheid! Het feest eindigde al om 01:00, maar werd op de camping nog even voortgezet. Ik ontmoette daar twee jongens uit Gouda. Zij hadden een prachtige camper gekocht voor 1500 euro, het zou het pronkstuk van de campings worden. Helemaal oranje, wat waren ze er trots op. Helaas begaf de camper het al ruim voor de grens met Duitsland…. Dus verdronken ze hun verdriet met Jagermeister. Waagmeester kon natuurlijk weer niet van die flesjes afblijven. Dom na de vele genuttigde bieren in de feesttent, ik word wel ouder maar niet wijzer…

Ik probeer niet aan gisteren te denken (het is bruin en zit in een flesje..blehg) en kijk uit naar morgen…met een reden! Martijn Perez, sinds jaar en dag mijn beste vriend, komt mij met een bezoek vereren. Ik ben niet alleen blij omdat hij oranje truitjes mee brengt (had er echt te weinig… en als je hier niet oranje bent verword je al snel tot outcast) maar vooral omdat ik wat ik hier beleef zo graag aan iemand wil laten zien! We hebben lief en leed gedeeld en nu nog de Oranjecamping!

Vanmiddag was het campingvoetbaltoernooi. In de bloedhitte op een gravelveldje was het afzien, maar de kerels bleken nog steeds echte bikkels te zijn en bleven fanatiek de mooiste sport bedrijven. Het terrein lag naast een school, alwaar de kinderen allen in de Oranje Bavaria lederhose rond liepen, een prachtig plaatje! Duitse kinderen in een broek met staart, met zoveel fans gaan wij naar Berlijn!!!!!!!!!!!!!!!

Morgen op naar Frankfurt, op naar het Oranjeplein. Misschien ontmoet ik mijn Space vriendin Marieke daar, wat zou dat leuk zijn zeg! Naast het bijhouden van mijn eigen Space bezoek ik ook regelmatig de Spaces van andere mensen en zo ‘ontmoette’ ik Marieke. Topmeid en het lijkt me ontzettend leuk om te Frankfurt een goudgele pretcilinder met deze leuke Culemborgse te nuttigen!

Stiekem hopen we hier op de Oranjecamping dat Nederland verliest…dan mogen we namelijk op deze camping blijven staan. Als Nederland wint gaan we terug naar Leipzig, een flinke rit voor de boeg. Verliezen dus, zodat we onze wonden aan de oever van de Main kunnen likken… De trip naar Berlijn is al lang zat!

Dag in dag uit aan het bier gaat ook vervelen, dus wordt er een kaartspelletje naast gezet. Poker, klaverjassen, vervelen doen de heren zich alhier niet! Ook de Lama’s doen het goed, “Moordenaar Pipo de Clown, moordwapen een telefoon..” de heren hebben het er maar druk mee.

Vandaag was ik het meest onder de indruk van de Hagenezen uit het Laakkwartier. Naast het aanbieden van broodjes (tent-)haring, vermaken ze de campinggasten maar vooral zichzelf met het zitten in een jacuzzi. In de jacuzzi wordt meloen gedrapeerd in drank gegeten en als het echt gezellig wordt gaat er een fles bubbeltjeswijn open. Heerlijke Hagenezen! Wel goed voor de balans, want ik had bijna toegezegd carnaval met de vele aanwezige Brabo’s te vieren… maar denk toch dat het Koninginnach gaat worden (of beide…). Lang leve de integratie!

Net gearriveerd te Wertheim-am-Main, de derde Oranjecamping. Het is de mooiste camping die ik ooit heb mogen aanschouwen. Nu is dat niet zo moeilijk, aangezien ik zelf nog nooit gekampeerd heb, maar na Schlaitz en Erpfingen vind ik dat ik mee mag praten. De camping ligt aan de Main en is gelegen tussen de prachtige beboste bergen die Duitsland oh zo rijk is. De invasie van Oranje te Wertheim wordt toe gejuicht, wederom een bijzonder hartelijke ontvangst door de plaatselijke bevolking. Men stond ons met sinaasappels en een speciale Nederlandse uitgave van de Wertheimer Zeitung op te wachten! De Wertheimer kopt met “ Herzlich wilkommen! Ein Fest ganz in Orange”. Een prachtig vertaalde reportage meldt: “ Als het Nederlandse team in hun voorrondengroep tenslotte op plaats twee zou belanden blijven de gasten voor Wertheim nog langer bestaan. […] En als van Nistelrooy en Co de kwartfinale bereiken, reizen de supporters met een luidruchtige “Hup Holland Hup” verder door Duitsland, richting Ruhrgebied”.

De mooiste plekken op de camping, gelegen aan de Main, zijn ingenomen. De koude rivier doet dienst als ‘bierkoelkast’. Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat voor degene die het prachtige nabij gelegen zwemparadijs te ver lopen vinden, de Main als zwembad dienst zal doen.Nu op naar een biertje, of pintje zoals de Brabo’s zeggen. De Oranjecamping bestaat voornamelijk uit mijn zuiderburen en de integratie met hen verloopt tot nu toe zeer voorspoedig. Carnaval zit er nog niet in, maar wie weet… Ik heb zojuist besloten dat het voornemen van deze dag een bierloze dag te maken mag sneuvelen. Omdat de zon schijnt(30 graden is geen max), omdat het hier mooi is, omdat we naar Berlijn gaan (positivo) en vooral omdat…ik daar gewoon zin in heb!

Ze is 82 jaar en de meest bekende bezoekster van de Oranjecamping: Ans Beuker. Een fitte, kwieke vrouw die van wanten weet. Ans vertelde me haar levensverhaal, nu nog een script en de film kan de bioscopen in! Zo vertelde ze me dat ze pas na haar dertigste echt is gaan leven. Door ziekte was zij in haar jeugd lange tijd aan bed gekluisterd, maar dankzij haar zeer positieve levensinstelling is ze nooit bij de pakken neer gaan zitten.

Ans reist al jaren overal alleen naartoe, of het nu naar Oostenrijk of naar Amerika is. Gisteren zat ze in het stadion van Stuttgart om morgen weer op huis aan te gaan. Met haar valt niet te spotten. Zo werd ze laatst in de feesttent nogal onheus bejegend: een knul kwam met “ iets dat een penis voor moest stellen” op haar af met het verzoek of ze er even aan wilde likken. Ze besloot net te doen alsof ze het niet verstond, liep even weg…. om vervolgens terug te keren en de jongen in kwestie een ongelofelijke draai om zijn oren te geven! Bravo! “ De jongen zag het niet aankomen en stond even later nog steeds de tranen uit zijn ogen te vegen!”. Wat een topmens!

Ik heb nog wat jaren te gaan tot mijn 82e en hoop dat ik die leeftijd op zijn Beukers’ mag bereiken.

Gisteren was het weer zover: Nederland zou zijn kunsten vertonen en ditmaal te Stuttgart. Beneden bij de receptie was het ondanks het toch wat vroege tijdstip alweer een groot feest. Een band zorgde voor extra vermaak, alvorens de bussen arriveerden voor de transfer van camping naar Stuttgart.

Ik besloot een keer de wedstrijd op de camping te bekijken. De rit naar Stuttgart zou ruim een uur in beslag nemen en ik wilde graag nog wat filmpjes compileren (zo, klinkt dat professioneel of klinkt dat professioNEEL?). Een heerlijk rustig dagje dus gehad, rond half 6 een hapje gegeten en klokslag 18:00 uur de inmiddels naar een studentenvereniging ruikende feesttent ingedoken (verschraald bier, maak me GEK!). Dankzij de heren van Optiko zat de sfeer er al snel goed in. Wat een wedstrijd en wat een team!

Na de wedstrijd ben ik bij de heren van Eibergen een biertje gaan drinken. Deze gasten hebben een complete vrachtwagen met bar, computer, drive-in installatie en…douche! Ik blijf mijn ogen uitkijken. Tegen middernacht kwamen de bussen uit Stuttgart terug en kon het dak van de feesttent er weer vanaf knallen. Ze waren er wieder hoor: De Dikdakkers!!! Ik besloot een keer wijs te doen en ben op tijd naar bed gegaan. Zit er nu dus op mijn paasbest bij: uitgeslapen, bruin en ben klaar voor morgen: op naar de volgende Oranjecamping!

The sun always shines, in Erpfingen! Toch gaat mijn petje af…. voor de organisatie van de Oranjecampings. De enthousiaste jonge medewerkers van Club Travel werken zo keihard, alles is zo strak georganiseerd, hulde!

Het feest blijft maar doorgaan, ik ontmoet het ene portret na het andere. Frits was mij in de bus naar Leipzig al opgevallen omdat hij zijn stembanden bewust aan het kapot schreeuwen was, sadomasochistje… Hij moest en zou op de foto, mijn “ Pas als je kont oranje is, neem ik je’ nam hij erg letterlijk…zie fotoalbum. Ik durf te wedden dat die oranjebillen straks ook te Stuttgart te bewonderen zijn. Ik zie een ster….

Gisteravond barstte wederom een groots Oranjefeest los. De Dikdakkers waren wederom van de partij met hun “ Schreeuw, voor de Oranjeleeuw!”, wat een topnummer! Het viel me daar pas op hoeveel grootser de camping is in vergelijking met Schlaitz.

Zoveel types bij elkaar, je zou denken dat de combinatie man-bier-hitte tot massale vechtpartijen zou leiden, maar niets is minder waar. Op een piepklein opstootje na, heren die zo nodig hun geslacht moesten aanbieden aan een vrouw die daar geen trek in had, verloopt alles hier perfect. Tja, als vrouw hoor je hier wel vijf keer per dag:” Daar moet een piemel in” en de mannen staren soms ongegeneerd naar den boezem. Je bent hier toch een minderheid en zoals we in Nederland eisen dat minderheden integreren…drink ik ook maar lekker een biertje mee. Kortom: het is hier absoluut niet onveilig als vrouw alleen, zolang je maar geen aanstoot neemt aan volslagen dronken idioten. De sociale controle alhier is geweldig en dankzij de organisatie heb ik hier de tijd van mijn leven. Club Travel: jullie zijn top!